Na stronie głównej są cztery słowa: audyt, format, produkcja, efekt. Poniżej to samo bez skrótów.
Nie zaczynamy od pomysłu. Zaczynamy od pytania, czy problem, z którym przychodzisz, w ogóle rozwiązuje się filmem albo wydarzeniem. Czasem odpowiedź brzmi nie i mówimy to wprost, zanim ktokolwiek podpisze umowę.
co się dzieje naprawdę.
Nie „potrzebujemy filmu wizerunkowego”, tylko: kto odchodzi, kto nie kupuje, kto protestuje i od kiedy. Problem opisany liczbą, nie przymiotnikiem.
kto podejmuje decyzję.
Zwykle jedna albo dwie osoby, często nieobecne na spotkaniu. Wszystko, co powstanie, powstaje dla nich.
co już próbowaliście.
Kampania, folder, portal, agencja. Chcemy wiedzieć, co nie zadziałało, bo to najszybsza droga do tego, czego nie proponować.
po czym poznamy, że zadziałało.
Ustalone przed startem, nie po. Jeśli nie da się tego sprawdzić, to nie jest cel, tylko życzenie.
film.
Film pracuje wtedy, gdy ludzi nie da się zebrać w jednym miejscu, a rzecz trzeba pokazać, nie opisać. Skaluje się, działa latami, trafia do kandydata w niedzielę wieczorem i do zarządu przed spotkaniem.
wydarzenie.
Wydarzenie robi jedną rzecz, której film nie umie: sadza ludzi w jednym pomieszczeniu i sprawia, że coś razem przeżywają. Tam, gdzie problemem jest brak wspólnego doświadczenia, a nie brak informacji, film jest narzędziem niewłaściwym.
klinika montażu.
Czasem materiał już jest. Leży na dysku, na taśmie, w kartonie po butach. Diagnozujemy, co da się uratować, odzyskujemy obraz i dźwięk, i budujemy z tego rzecz, która pracuje dzisiaj.
czego nie robimy
Nie prowadzimy komunikacji. Nie obsługujemy profili, nie planujemy postów, nie kupujemy zasięgu. Budujemy narzędzie i oddajemy je wam.
Nie sprzedajemy formatu, w który sami nie wierzymy. Jeśli problem rozwiązuje się podwyżką, grafikiem albo zmianą ceny, powiemy to i nie wystawimy faktury za film.
Nie robimy dwa razy tego samego. Format zbudowany z waszych zasobów nie da się przenieść gdzie indziej. To jest cała jego wartość.
