gdy raport ESG nikogo nie przekonuje

Korporacje

Wyzwanie:

Duży klient musi raportować i dlatego pyta o ślad węglowy swoich dostawców. Kto potrafi odpowiedzieć, zostaje w przetargu. Kto nie potrafi, wypada, choć sam żadnej dyrektywie nie podlega.

Odpowiedzią jest zwykle PDF z ikonką listka i zdjęciami z banku zdjęć. Wszyscy wiedzą, jak to wygląda, łącznie z tym, kto to czyta. A deklaracja bez pokrycia jest dziś gorsza niż brak deklaracji, bo sprawdza się ją w pięć minut.

Dowód, nie deklaracja

Reportaż z miejsc, w których powstają liczby z raportu. Sortownia, kotłownia, magazyn odpadów, oczyszczalnia. Tego nie zrobi się w edytorze graficznym, bo trzeba tam pojechać.

Wizyta u dostawcy

Film nakręcony u kontrahenta, o którym raport i tak musi coś napisać. Emisje pośrednie to zwykle większość całego śladu firmy i jednocześnie ta część, którą najłatwiej zbyć ogólnikiem.

Rejestr zmiany

Te same ujęcia z tych samych punktów, powtarzane co roku. Po trzech latach powstaje coś, czego nie da się podrobić.

Wizyta

Zamiast wysłać raport, przywieźć audytora, klienta i człowieka z banku na miejsce. Pół dnia, konkretne przystanki, konkretni ludzie przy nich. W relacjach B2B decyduje jedna albo dwie osoby. Jedno takie popołudnie działa mocniej niż trzy raporty, bo te osoby tam były.

Efekt:

Załącznik do oferty, którego konkurencja nie ma, bo ma tylko plik. I materiał, który przechodzi weryfikację audytora, bo pokazuje proces, a nie jego opis.

Ta sytuacja jest hipotetyczna. Problem — nie. Jeśli rozpoznajesz w niej własny, porozmawiajmy.