gdy młodzi wyjeżdżają i nie wracają.

Problem:

Trzydzieści tysięcy mieszkańców, dobra szkoła, przyzwoita komunikacja, tanio. I żadnego powodu, żeby zostać po maturze. Rocznik po roczniku jedzie do „wojewódzkiego”. Skutek jest budżetowy: spadający udział w PIT, kurcząca się baza podatkowa, zamykane klasy w szkołach.

Urząd zamawia na to kampanię o jakości życia. Szuka sposobów na zatrzymanie wyludniania się gminy.

Rozwiązanie:

Film o trzech osobach, które wyjechały i wróciły po dziesięciu latach. Z pracą zdalną, z firmą, z dzieckiem. Mówią też, czego im tu brakuje. Tylko dlatego się w to wierzy.

Drugi materiał filmowy kierowany do trzydziestolatka w Warszawie, który właśnie liczy koszt wynajmu i drugiego dziecka. Krótki z konkretnymi liczbami: rata za dom tutaj, kontra wynajem mieszkania tam, dojazd, miejsce w żłobku, jakość szkoły. Bez wykresów i sterty danych. Wspólnie z burmistrzem znajdujemy dwie rodziny w gminie i na ich przykładzie robimy zestawienie kosztów i jakości życia.

Zjazd roczników

Dodatkowo, raz w roku, w tym samym terminie miasto organizuje zjazd mieszkańców. Tych obecnych i tych, którzy wyjechali. Z częścią gospodarczą: lokalni pracodawcy z prawdziwymi ofertami, działki, spotkania z tymi, którzy wrócili.

Efekt:

Powrót przestaje być abstrakcją, bo rozmawia się o nim na miejscu, z konkretną ofertą pracy na stole, a miasto przestaje wydawać publiczne środki w przestrzeni wirtualnej oglądalności mediów klasycznych.