gdy mieszkańcy byli w muzeum ostatnio w szkole

Kultura

Wyzwanie:

Muzeum regionalne żyje z grup szkolnych i turystów w sezonie. Dorośli mieszkańcy regionu nie przychodzą. Nie dlatego, że ich to nie interesuje, tylko dlatego, że nie mają powodu ani czasu.

Większość zbiorów leży w magazynie. Na wystawie jest ułamek, a przy każdym przedmiocie podpis z datą i materiałem. Historia ludzi, którzy tych przedmiotów używali, zostaje w inwentarzu.

Standardowa odpowiedź to wystawa czasowa i kampania w mediach społecznościowych. Wystawa przyciąga tych, którzy i tak przychodzą. Posty przewijają się w sekundę.

Seria dokumentów dźwiękowych

Każdy odcinek opowiada o jednym przedmiocie ze zbiorów, najlepiej z magazynu. Nie o jego dacie, tylko o ludziach: kto go zrobił, kto używał, co się z nim działo.

Mieszkańcy jako bohaterowie

Nagrywamy ludzi z regionu, którzy pamiętają takie przedmioty z domu, z pracy, od dziadków. Muzeum przestaje opowiadać o regionie, a zaczyna opowiadać regionem.

Dystrybucja lokalna

Odcinki trafiają na platformy podcastowe, ale też do lokalnego radia i na stronę gminy. Tam, gdzie ludzie z regionu już słuchają.

Zaproszenie w każdym odcinku

Każda historia kończy się informacją, gdzie przedmiot można zobaczyć albo że wyjdzie z magazynu na konkretny dzień.

Odsłuch w muzeum

Raz na kwartał spotkanie przy przedmiocie, z bohaterami odcinka. Przedmiot wychodzi z magazynu tylko na ten wieczór.

Efekt:

Muzeum ma nową publiczność: dorosłych mieszkańców, którzy znają je z opowieści, a nie z wycieczki szkolnej. Zbiory z magazynu zaczynają pracować. Mieszkańcy przynoszą własne historie i przedmioty, bo usłyszeli, że to ma znaczenie.

Ta sytuacja jest hipotetyczna. Problem — nie. Jeśli rozpoznajesz w niej własny, porozmawiajmy.